เรื่องเด่น เรื่องเล่า "นักขุดกรุ"มือขลัง ขมังเวทย์ที่สุดในแผ่นดิน

บุญยามเช้า เข้าถึงวัดในวันศุกร์ ส่งความสุขสุดสัปดาห์ให้กับทุกท่านที่ร่วมอนุโมทนา

ช่วงนี้มี "ไวรัส" ตัวใหม่เริ่มระบาดจากบนเรือสำราญ จากผู้โดยสารชาวอเมริกาใต้ ท่าทางน่ากลัวอยู่เหมือนกัน ทำให้ต้องระวัง เพราะ "ไวรัส" เวลามันแพร่พันธุ์ ไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

เตือนไว้ก่อน ประสา "กันไว้ดีกว่าแก้ แย่แล้วจะแก้ไม่ทัน"!!!

 

ตะกรุดดอกงามยุคต้น "หลวงปู่เหรียญ" เดินทางถึงที่หมาย จงเป็น สุดยอด"โภคทรัพย์" ต่อผู้ครอบครองบูชา สมกับที่ "หลวงปู่" เมตตาทุ่มเททำให้ และผู้ใช้บูชามือแรกก็ประจักษ์ผลลัพธ์เยี่ยมยอดชัดเจน ค้าขายมาเกือบครึ่งค่อนชีวิต ตะกรุดอยู่ในกระป๋องเก็บเงิน มีเงินใส่ท่วมไม่เคยขาด และล้นไปเต็มเก๊ะ ตั้งตัวได้อย่างสบายส่งลูก 5 คนเรียนจบปริญญาตรี โท เอก ทุกคน!!!

ให้น้องคัมภีร์จงเป็นเช่นนั้น ขอบคุณสำหรับคำอวยพรให้คุณยายและโมทนาปัจจัยที่มอบในวันศุกร์ สุขสำราญเสมอ

 

พ่อท่านวัดฉลองก็เดินทางรวดเร็วมาก บารมีของพ่อท่านไม่ต้องบรรยายให้มากความ รู้แต่ว่า เหนือ ใต้ ออก ตก ยามเดินทางนำท่านติดตัวไว้เถิด "นิรันตราย" ไม่แพ้ "หลวงพ่อทวด"

ผมเคยไปงานเปิดหมู่บ้านจัดสรรพรรคพวกแถวภูเก็ต มีการนิมนต์ม้าทรงมาเข้าเพื่ออัญเชิญ "พ่อท่านวัดฉลอง" มาเปิดงาน เมื่อทำพิธีแล้ว ม้าทรงก็พูดสำเนียงใต้โบราณว่า..."เจ้า"ทวด" ก็มาด้วยว่ะ"

เจ้าทวดในที่นี้ ม้าทรงหมายถึง"หลวงพ่อทวด" นั่นแหละ แสดงว่า พ่อท่านวัดฉลอง กับ พ่อท่านวัดช้างไห้ สนิทสนมกันในโลกทิพย์ ทดแทนกันได้ในเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ติดเทอร์โบ ขอเพียงอาราธนาด้วยใจและนิมนต์ด้วยจิตใจบริสุทธิ์ ท่านก็ดูแลคุ้มครอง ไม่พลาด!

ขอบคุณและโมทนาคุณศรีที่แจ้ง พ่อท่านปกปักรักษาทุกเมื่อครับ

 

เรื่องเล่า-ประสบการณ์จริง
"หลวงพ่อดิ่ง-ลิงจับหลัก"!!!
===============




ความจริง บทเรื่องเล่านี้ ต้องเขียนในวาระที่ให้ชม"ลิงจับหลัก-หลวงพ่อดิ่ง" แต่วันวาน ธุระด่วนเข้ามาคั่นเวลา และจะทำให้ข้อเขียนยาวเกินไป จึงยกมา "แถม" เป็นตอนพิเศษ

เมื่อ 40 ปีเศษๆที่แล้ว ผมได้รู้จักกับเพื่อนของเพื่อนที่เป็นช่างภาพอิสระ รับจ้างถ่ายภาพทั่วไป ทั้งงานสังคม และงานกองถ่ายภาพนิ่งภาพยนตร์

เรียกชื่อเขาว่า "สมชัย" ก็แล้วกัน...!

สมชัยอายุมากกว่าผมสัก 3-4 ปี แต่คุยกันแล้วถูกชะตา ถูกคอ เพราะเป็นคนชอบเรื่องพระเครื่องวัตถุมงคลเหมือนกัน แต่สมชัยจะหนักไปทางเครื่องรางของขลังเสียมากกว่า

เมื่อสนิทกันถึงขั้น ควักวัตถุมงคลในคอในตัวมาผลัดกันชม ผมก็เห็นว่าสมชัยไม่แขวนพระ

เขาพก "ลิง" อยู่ตัวเดียว หรือพูดให้ถูกหลักภาษาและสุภาพ "ตน" เดียว!

"ลิงหลวงพ่อดิ่ง วัดบางวัว แปดริ้ว"...สมชัยเฉลย แล้วไม่รอให้ไต่ถาม เขาก็เริ่มเล่าเรื่องจริงผ่านจอ...เอ้ย ผ่านตัว ประสบการณ์จริงที่ผ่านมือและแทบแลกมาด้วย ชีวิตพังพินาศว่า...

" ผมเป็นคนชอบลองของขลัง พระเครื่อง ตะกรุด ลูกอม หรือของขลังวิเศษสำนักไหน เคยลองมาแล้วทั้งสิ้นกับพรรคพวกแถวบ้าน"

วิธีลองของสมชัย สรุปคร่าวๆก็คือ...ใช้ "ปืน" ทดสอบ

นำพระเครื่องหรือเครื่องรางที่จะทดลอง วางไว้บนหัวสะพาน จากนั้นก็จ่อลั่นไก...ง่ายๆแบบนั้นเลย

พระเครื่องดิน ผง เหรียญ รูปหล่อหรือแบบไหนก็วางแล้วลอง เพียงนัดเดียวก็พอเพราะจ่อยิงด้วยปืนลูกโม่ องค์ไหนยิงกระเด็นเจ้าของต้องออกเงินซื้อลูกกระสุนให้หนึ่งนัด ราคาไม่กี่บาทถือว่ายุติธรรมดี ส่วน "ของ" ก็ตกน้ำไป

95 ในร้อย กระเด็นตกน้ำตกท่าหมด หลายอย่างทำเอาเจ้าของร้องไห้โฮ เพราะเช่าหามาราคาไม่ถูก บางคนก็หน้าซีดจะเป็นลม เมื่อเห็นของรักกระเด็นหายวับไปในน้ำ บางคนก็กระโจนลงไปควานหา พบบ้างไม่พบบ้าง...

เหรียญกับตะกรุดบางดอก เป็น "มหาอุด" ยิงไม่ออก อย่างนี้ต้องทดลองแชะ แชะ แชะ 3 นัดจึงถือว่าใช้ได้

และอัศจรรย์สุดคือ "ลิงจับหลัก" ของ "หลวงพ่อดิ่ง" จ่อยิงใกล้ๆระยะไม่เกิน 3 นิ้ว กระสุนลั่นทุกนัด...

แต่... "ลิง" พลิกตัว หลบแพล็บ หลบแพล็บ กระสุนผ่านไปไม่ระคายยิ่งกว่าฉากพิศดารมหัศจรรย์ในหนัง ซัดไป 5 นัดเกินโควต้าการลอง ก็ไม่ได้กิน...!

เจ้าของลิงรีบดึงแขนเอาไว้ แล้วรีบเก็บอย่างรวดเร็ว ไม่สนว่าใครจะว่าอย่างไร จ้ำอ้าวหนีไปทันที

"ผมว่า พระหรือเครื่องรางหลายอย่างสมัยก่อน อาจหนักไปทางเหนียว คงกระพันชาตรี ถึงจะยิงโดนแต่ก็คงไม่เป็นไร เพียงแต่กระเด็นตกน้ำ ทำให้ไม่รู้ว่า "สภาพ" ท่านเป็นไงบ้าง?"

"ส่วนด้าน "แคล้วคลาด" เชื่อว่าสมัยก่อน เกจิอาจารย์ไม่ได้ลงไว้ เพราะมั่นใจว่า มหาอุด กับ เหนียว ก็เพียงพอแล้วที่จะคุ้มตัวศิษย์"!!!

ผมกับสมชัยแลกเปลี่ยนทรรศนะกันในเรื่องนี้ และสุด "พีค" อีกเรื่องก็คือ สมชัยเล่าว่า...

"หลังจากลองของ ลองพระ หมดกระสุนไปเป็นพันนัด ผมก็เกิดอาการป่วย ชนิดที่หมอแทบรักษาไม่ถูก"

"อาการของผม คือ นอนไม่ได้ ไม่หลับ หลับตาลงเมื่อไหร่ก็จะมีเปลวไฟพุ่งมาจากอากาศเหมือนลูกกระสุนยิงใส่ร่าง และในบางครั้ง เปลวเพลิงมาเป็นกลุ่ม ตรงกลางเพลิงก็เป็นร่างของพระสงฆ์ในผ้าเหลือง ผลัดกันออกมาชี้หน้าผม พระทุกองค์ไม่พูดอะไร ได้แต่ชี้หน้าเหมือนสาปผม"

สมชัยเล่าว่า อาการนี้เกิดขึ้นอยู่นานนับเดือน แม้จะอาศัยยานอนหลับ ก็เอาชนะไม่ได้ ในที่สุดก่อนขาดใจตายด้วยการอดนอนเกินขีดที่ร่างกายจะรับได้ ญาติก็นำส่ง "โรงพยาบาลโรคจิต" หรือ "หลังคาแดง"

แต่เข้าไปแล้ว กลับทรุดหนักรอมร่อไม่ตายก็บ้าจริง!!!

เดชะบุญยังพอเหลือ มีเพื่อนร่วมก๊วนที่เคยมาร่วมลองของเป็นครั้งเป็นคราวมาเยี่ยม เมื่อรู้อาการก็แจ้งให้ญาติพี่น้องทราบ ทำการขอขมาคุณพระศรีรัตนตรัย และนำตัวสมชัยตระเวณ รดน้ำมนต์ขอขมาทุกวัดใช้เวลาเกือบปี กว่าจะหายกลับมาเป็นปกติ

สมชัยเข็ดขี้อ่อนขี้แก่ชั่วชีวิต ใครมาชวนไป "ลองของ" ให้เท่าไหร่ก็ไม่เอาอีกแล้ว

แต่ที่ไม่เข็ดไม่หลาบลืมก็คือ "ความทรงจำ" ถึง "ลิงจับหลัก-หลวงพ่อดิ่ง" ที่เจ้าตัวลั่นกระสุนลองกับมือ...หลบแพล็บ หลบแพล็บ ยิ่งกว่าฉากตัดต่อในหนังฮอลลีวู้ดต่อหน้าต่อตาตนเองและทุกคน

เมื่อหายดี ก็ตระเวณหา เครื่องรางชนิดนี้ จนได้มาครอบครองหนึ่งตน ที่ให้ผมได้ชม

"แคล้วคลาด ดีกว่า หนังเหนียว...มหาอุดก็ดีกว่าคงกระพันชาตรี แต่มหาอุดก็ยังเป็นรองแคล้วคลาด เพราะเราอาจโดนอย่างอื่นทุบตีช้ำในได้ แต่แคล้วคลาด ก็ทำให้เรื่องร้าย "คลาดเคลื่อน" พ้นไป ยิ่งยันต์ "นะปัดตลอด" ที่ยอดพระอาจารย์หลายรูปท่านใช้ นั่นนะ ใช่เลย"!

เกจิอาจารย์เรืองเวทย์เก่งที่สุดเรื่อง "นะปัดตลอด" ยุคเก่ายกให้ "หลวงพ่อเดิม วัดหนองโพ" สมัยหลัง 2500 ยกให้ "หลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี"...

และต้องจดจำชนิดโลกไม่ลืม...หลวงพ่อดิ่ง วัดบางวัว ของแท้แน่ทรู!!!

สมชัยให้บทสรุปในบริบทความขลังศักดิ์สิทธิ์เครื่องรางของขลัง ซึ่งผมก็รับฟังและยอมรับโดยดุษณี ว่า...จริงของเขา !!!